تفاوت تفکیک پذیری تصویر و تفکیک پذیری در اسکن کردن

نوشته شده توسط محمد صحرادی. در بخش اسکنر و پردازش تصویر, پیش از چاپ

اگر فقط یک نکته ی مهم باشد که بخواهیم آن را تشخیص دهید ، آن تفاوت بین « تفکیک پذیری در اسکن کردن » و « تفکیک پذیری تصویر» است . زیرا در تمام موارد این ۲ اصطلاح مشابه نمی باشند . این که اسکنری بتواند با تفکیک پذیری spi 200 اسکن کند ، دلیل بر تفکیک پذیری spi 200 در تصویر نهایی نخواهد بود . تفکیک پذیری تحت تأثیر مقیاس بندی و نمونه گیری مجدد می باشد !

مقیاس بندی

قبل از هر چیز باید بدانید که وقتی تصویر را بر روی اسکنر قرار داده ، و مقیاس آن را تنظیم می کنید ، در واقع تفکیک پذیری ان را تغییر داده اید . تصویرهای اسکن شده در واقع شبکه هایی هستند که نسبت ابعادشان ثابت است . فرض کنید تصویری ۲×۲ اینچ با تفکیک پذیری spi 100 دارید . اگر آن را تا ۵۰ درصد کوچک کنید ، تصویری با اندازه های ۱×۱ اینچ ، و spi 200 خواهید داشت . یعنی همان تعداد نمونه در نیمی از فضا قرار گرفته اند .

   اگر درصد مقیاس بندی در کادر مکالمه ی Print را تغییر دهید ، یعنی در واقع بر روی تفکیک پذیری تأثیر گذاشته اید مثلاً اگر آن را تا حد ۲۰۰ درصد افزایش دهید ، تفکیک پذیری را نصف کرده اید !

نمونه گیری مجدد

اما می توانید بدون تأثیر بر تفکیک پذیری ، اندازه ی تصویرهای مبتنی بر نقشه بیتی (Bitmap) را تغییر دهید . همچنین می توانید بدون تأثیر بر اندازه ی تصویر ، تفکیک پذیری آن را تغییر دهید این روند « نمونه ی گیری مجدد» [Resampling] نامیده می شود . چنین کاری با استفاده از برنامه ی ویرایش تصویر امکان پذیر می گردد .

   بهترین راه برای شرح مطالب این است که بریم سرغ کادر  Image Size در فتوشاپ . اگر علامت تأیید در کادر Resample Image  قرار داده شود ، با افزایش مقادیر اِعمال شده به کادرهای Width و Hight  ، اندازه ی فایل تغییر می کند ، اما اندازه ای که در کادر pirnt Size مشاهده می شود ، تغییر نخواهد کرد .

   وقتی تفکیک پذیری تصویری مبتنی بر نقشه بیتی را کاهش می دهید به آن « کاهش نمونه ها » [Down Sampling] می گویند : افزایش تفکیک پذیری « میان یابی » [Interpolation] نامیده می شود . برای هر ۲ مورد روش های هوشمند ، و غیر هوشمندانه ای وجود دارد .

   میان یابی به روند ایجاد نمونه در محلی که نمونه ای وجود ندارد ، گفته می شود . کاهش نمونه ها نیز به همان ترتیب ، اما در جهت کاهش تعداد نمونه های تصویر می باشد . بسیاری از روش های پردازش مورد استفاده در نمونه گیری مجدد بسیار ابتدایی هستند . برنامه ی اسکن کردن یا ویرایش تصویر می تواند نمونه ی جدیدی را به تصویر اضافه کند ، و برای تعیین رنگ آن ، نزدیکترین رنگ به نمونه ی مجاور را انتخاب می کند . اگر نرم افزار کمی هوشمندانه تر باشد ، می تواند نمونه های هر ۲ سمت را مورد بررسی قرار داده ، و میانگین آن ها را به دست آورد ( دوخطی Bilinear) . گاهی با این کار تصویر خوبی به دست می آید ، اما گاهی نیز این طور نخواهد بود . بهترین روش میان یابی روش دو مکعبی [Bicubic] می باشد . در این روش هر ۴ نمونه ی اطراف مورد بررسی قرار گرفته ، و میانگین آن ها به نمونه ی جدید اِعمال خواهد شد این حالت بیشتر از سایر حالت ها طول می کشد ، اما بهترین کیفیت را به دست می دهد فتوشاپ هر ۳ روش مزبور را ارائه کرده است .

محدودیت های میان یابی (Interpolation)

برخلاف روش « کاهش نمونه ها» که فقط اطلاعات موجود را حذف می کند ( که از روش های کم و بیش هوشمندی هم برای این کار استفاده می شود ) ، میان یابی بسیار مشکل ساز است ، زیرا می خواهد اطلاعاتی را به تصویر اضافه کند که در نمونه ی اصلی وجود نداشت . هرچند این کار ممکن است در بعضی از موارد به کاهش میزان دندانگی بودن کناره ها [Aliasing] کمک کند ، اما اگر جزییاتی در تصویر وجود نداشته باشد ، با این کار جزییات بیشتری اضافه نخواهد شد ….

بازتاب از سایت

دیدگاهتان را بنویسید

Designed by Sitekade.com